Haydarpaşa Garı trenlerine veda ediyor.

 

Issız bir yalnızlık çökmüş. Telaşlı koşuşturmalar, meraklı bekleyişler veya gözü yaşlı uğurlamalar yok artık. Hatta şehir hatları vapurları bile uğramıyor, en kadim dost bile terk etmiş onu. Kaderini beklemenin çaresizliği, değişime ayak uydurmanın zorlaması, hüznü getirmiş beraberinde.

Peronlarında beklerken, insanları izlerdim. Hep bir heyecan vardı, bir yere gitmenin heyecanı. Bir burukluk vardı, ayrılmanın burukluğu. Bir sevinç vardı, kavuşmanın sevinci. Bu duygular sinmiş her yerine, kimse olmasa da hissedebiliyor insan.

Bu ruh, bu enerji kaybolmadan gidip son kez gezmek gerek. Hüzün evet var fakat daha önemlisi yaşanmışlıkları hissetmek, artık olmayan seslerini duyabilmek her şeye değer.

Tagged with: